Ben artık çabalamayı bıraktım. İnceldiği yerden mi kopar en sağlam yerinden mi kırılır inan hiç önemi yok. Annen üzülür, sus. Baban devrilir, dik dur. Arkadaşlarına bak, belli etme. Kardeşin duymasın, kapat kulaklarını. Şunun ihtiyacı var, koş. Bak şu düşmüş, kaldır bir kere sızlandıysam nâmerdim ama artık yoruldum bana da yazık. Hani taştan duvar olsam eyvallah diyeceğim halletmek için canımı dişime taktığım ne varsa bin ilmek oldu boğazıma. Kendimden eksilte eksilte topladığım her şey dağıldı kırk yerinden. Meziyetten sayılırsa. yaşıyorum, eyvallah. Gülüyorum, ne güzel. ara sıra mutluyum, ne âla, İyiyim, tamam. Geçer yine atlatırım aslanlar gibi. Ama bir şeyler eksik, hevesim yok gibi ya da sebebim kalmadı mücadele etmeye. hani seviyorum, seviliyorum tamam ama yeterli değil. Sevgi çoğu şeye yetmiyor maalesef. Zaten açtırdığım çiçekleri solduran da onlar değil miydi? Neyse işte, bıraktım artık her şeyi. Dünya mı batıyor, batsın. Bahçeler mi kuruyor, kurusun. Gidiyorlar mı ? gitsinler. Yıkılan yıkılsın, kanayan kanasın, batan batsın ne yapayım. Kötü mü belleyecekler, bellesinler. İsterse kıyamet kopsun, kaç yazar bundan sonra. Kendimde kendime kadar bile kalmamışken nefes almaya mecalim kalmadı gardımı indirdim bitti savaş.

Yıllar sonra buralar dönsem mi diye düşünürken kimselerin kalmadığı aklıma geliverdi…

İyi bir insan olursan sevilmezsin, kullanılırsın.

En sevdiğin kelimeye, en sevdiğin cümleye, binlerce kez okuduğun ama okumaktan bıkmadığın bir kitaba sahip olmak istiyorum.

Benim de favori kitabım olur musun? Her zaman başımın tepesinde mi duruyorsun? Seni okurken dünyanın varlığını unutabilir miyim? Bana dünyayı unutturabilir misin?

Her zaman sabırsızlıkla beklediğim ve hiç bitmesin diye yavaş yavaş okuduğum kitaplardan biri olmanı istiyorum.Seni okumak için sabırsızlanıyorum.

Yarın hangi şehre gözünü açarsan aç aşk her sabah aynı kişiye uyanabilmektir. Her sabah sol tarafımda ağrıyla uyanıyorum. Bunun ne kadar süreceği hakkında hiçbir fikrim yok. Ama bir süre sonra bir pazar sabahı başka bir telaşla uyanacağıma inanıyorum. Buna inan. İnanın bir gün sizi iliklerine kadar seven biri artık anılarınızda olmayacak.En kötü zamanlarda bile sizinle yaşamak isteyen birinin siz olmadan çok daha mutlu olabileceğine inanın. Ve bir gün acımız aynı olursa yani en az benim kadar yakıyorsa gurur duy, acıyorsa beni hatırla. O zaman anlayacaksın ki gerçek aşk, birinin varlığından memnun olmak değil, yokluğunda hüzünlü yaşamaya çalışmaktır

 Bir yerlerde varsın. Olmadığın yere dayanabilmemin tek sebebi bu. Ben seni evin en güzel penceresinde bekliyorum. Çiçekli olanında, çiçekli perdeli olanında. Gelirsen oradan gel, tıklatırsan o camı tıklat. Bildiğim tüm şehirleri unuttum, senin yanında doğdum. Öyle ki ben okuduğum her şiire seni yazmışım, yetmemiş bir sokak köşesinde sana ağlamışım. Sesim uzanmamış uzaklığına, söylediğimiz şarkıları saklamışım. Öyle ki ben bu koca evrende çocukluğumu saklar gibi bir seni sevmişim de, sen çocukluğumu incitmişsin kurşun askerlerle. Ben ki ektiğim her çiçeği senin sevginle sulamışım, senin gölgende büyümüş, güneşinle çocuklaşmışım. Bir yoldan geçerken seni düşündüğüm resmini cebimde saklamışım… Şimdi acıdan delirmek benim için bile fazla değil mi..

Ne desem boş kalır ne diyeceğimi bilemiyorum bazen . Çünkü ne söylesen eksik kalır, ne söylesen içindekileri ifade etmeye yetmez…

Benim de öyle oldu işte. Sesini duymak istedim demek istedim ama cesaret edemedim, özledim demeye varmadı dilim. Çünkü onun özlemediği sesinden belliydi.

Ben ne çok sevmişim onu meğer. Beni ne kadar kırdıysa, ne kadar çaresiz bıraktıysa ve ne kadar üzdüyse hepsi sevgimin yüzündendi. Onu sevmek beni çaresiz bıraktı daima. Hiç kıyamadım ona. Kızamadım, hep içime atıp durdum her şeyi. Ama geriye dönüp bakınca yine de kaybeden bendim.. .

O konuşma onun sesini son duyuşum oldu. Her ne kadar görüşmesek de hep bir ümit vardı içimde, hep iyi düşünüp durdum. O son konuşmada onu çoktan kaybettiğimi anladım. Buz gibiydi sesi, hiç sıcaklık yoktu. Çoktan unutmuştu ve bu bariz belliydi. İşte o gün vazgeçtim ondan.

Kimi zaman aklıma gelmiyor mu yine? Elbette geliyor, hatta bazen saatlerce canımı yakıyor onu özlemek.